Πόσους νεκρούς πρέπει να έχουμε στον κατ` ευφημισμόν «αθλητισμό» για ικανοποιήσει το Ολυμπιακό πνεύμα μας; Πιο δυνατά, πιο γρήγορα, πιο ψηλά, ακόμα πιο δυνατά, βρε ακόμα πιο δυνατά… Μέχρι να σκάσεις, φτάνει να αγαλλιάσει το φιλοθεάμον κοινό. Αρκεί να έρχονται μετάλλια και "εθνικές εποποιίες" για να ντοπάρεται το πόπολο και να ξεχνάει...
Τι σχέση έχει ο αθλητισμός και ο υγιεινός τρόπος ζωής με τα χαπακωμένα cyborgs που αλληλοεξοντώνονται για μια θέση στο «Πάνθεον» και τα ζεστά λεφτά των χορηγών;
Γιατί δεν παίρνουμε χαμπάρι πως για κάθε χαπακωμένο χρυσό μετάλλιο από πίσω κρύβονται χιλιάδες αποτυχημένα ντοπαρίσματα με κοινή, όμως, κατάληξη; «Νικητές» και «ηττημένοι» έχουν την ιδία διαλυμένη υγεία . Απλά οι «νικητές» έχουν κάνει ένα σεβαστό κομπόδεμα για να γιατρέψουν τις πληγές τους.
Οι σημερινοί επαγγελματίες «αθλητές» είναι σαν τους αρχαίους μονομάχους. Σφάζονται μπας και μια μέρα «παίξουν» στο Κολοσσαίο, κι αν γλιτώσουν κι από κει, ποιος τι χάρη τους. Τους περιμένει ζωή χαρισάμενη.
Μητέρα αθλήτριας στην Εθνική άρσης βαρών ρωτήθηκε από δημοσιογράφους: "Εμπιστεύεστε τον κύριο Ιακώβου για την υγεία της κόρης σας;". Και η απάντηση της μητέρας: "Γιατί να μην τον εμπιστεύομαι, τόσα χρυσά μετάλλια έχουν πάρει οι αθλητές του τα τελευταία χρόνια"....
by PROVO