 |
| Ο Μιχαήλ Καλιότσος και η Φιλιώ Ρεζίτη θα μας ταξιδέψουν στη Σαλαμίνα και το Πέραμα στο θέατρο Κινητήρας Studio. |
Ο Μιχαήλ Καλιότσος και η Φιλιώ Ρεζίτη δημιούργησαν και ερμηνεύουν την παράσταση «Αξιοθέατα», που μιλά για δύο τόπους, τη Σαλαμίνα και το Πέραμα, για πράγματα που υπήρχαν και δεν υπάρχουν πια και για πράγματα που υπάρχουν, αλλά δεν τα βλέπουμε. H παράσταση ανεβαίνει έως τις 27 Οκτωβρίου -κάθε Δευτέρα και Τρίτη-, στο θέατρο Κινητήρας Sudio (Ερεχθείου 22, Ακρόπολη).
Η Φιλιώ Ρεζίτη μας μιλά για την ξενάγηση αυτή που γίνεται μέσα από διαδρομές των ηθοποιών, αφηγήσεις των κατοίκων και κείμενα που γράφτηκαν σε αυτούς τους δύο τόπους.
 |
| Ο Μιχάλης Καλιότσος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σαλαμίνα. |
Πείτε μας τι είναι αυτή η «ξενάγηση» της παράστασης στους δύο τόπους και τα «Αξιοθέατά» τους; Γιατί θελήσατε να μιλήσετε για τα δύο αυτά μέρη.
Το να φέρεις κάποιον πιο κοντά σε αυτό που ζεις καθημερινά, να του μιλήσεις για το τι βλέπεις μπροστά σου βγαίνοντας από το σπίτι σου, ποια διαδρομή ακολουθείς για να πας στη δουλειά σου, τι ιστορίες λένε οι άνθρωποι μεταξύ τους, πώς είναι τα κτήρια, πού είναι το νεκροταφείο της πόλης, πού υπάρχουν δημόσιοι χώροι, ιστορικά γεγονότα, όλα αυτά τα ονομάζουμε ξενάγηση.
Η σχέση σας με τη Σαλαμίνα και το Πέραμα είναι βιωματική;
Έχουμε γεννηθεί, μεγαλώσει και ζούμε ακόμα, εγώ στο Πέραμα και ο Μιχάλης στη Σαλαμίνα, το να περιγράψεις ένα τόπο είναι κάτι πολύ προσωπικό, είναι η ματιά σου για τον κόσμο.
Με ποιον τρόπο εντάξατε στην παράσταση τις αφηγήσεις των κατοίκων;
 |
| Φιλιώ Ρεζίτη: Μας συγκίνησαν οι «απώλειες» των τόπων μας. |
Οι συνεντεύξεις (αφηγήσεις) από τους κατοίκους είναι ένα υλικό πολύ δυνατό, εκεί βλέπεις την ουσία, τις κοινές αναφορές σε γεγονότα. Σου δίνουν την ταυτότητα και το στίγμα κάθε τόπου.
Βασικά παρουσιάζονται τρεις συνεντεύξεις, δύο από κατοίκους του Περάματος και μία από έναν κάτοικο τη Σαλαμίνας.
Η πρώτη αφήγηση έχει να κάνει με το πώς ήταν το Πέραμα παλιότερα, όπου ήταν ένα δάσος με τα πεύκα ως τη θάλασσα, και δεν έχει καμία σχέση με το σήμερα, με λίγα λόγια ήταν ένας τόπος παραθερισμού.
Η δεύτερη είναι από έναν εργάτη που δουλεύει στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος. Αυτός μιλάει για τις εκρήξεις, τα ατυχήματα δηλαδή στη Ζώνη και πώς οι εκρήξεις αυτές είναι μέρος της καθημερινότητάς τους. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, όταν ακούγαμε ένα δυνατό κρότο τρέχαμε όλοι στο λιμάνι για να δούμε ποιος σκοτώθηκε. Αυτό συμβαίνει ακόμη και σήμερα.
Η τρίτη αφήγηση αφορά την Ψιλή Άμμο, που ήταν η ωραιότερη παραλία της Σαλαμίνας, αλλά μολύνθηκε ξαφνικά στις αρχές της δεκαετίας του `90. Μιλάμε λοιπόν στην παράσταση για την μόλυνση των θαλασσών της Σαλαμίνας και την «απώλεια» της θάλασσας. Οι κάτοικοι από τότε, κυριολεκτικά έχασαν τη θάλασσα.
Η παράσταση ανέβηκε ήδη στο Πέραμα και τη Σαλαμίνα. Μιλήστε μας για αυτή την εμπειρία.
Σίγουρα ήταν κάτι διαφορετικό για τους ανθρώπους του Περάματος και της Σαλαμίνας, αλλά πραγματικά λειτούργησαν οι παραστάσεις. Αν δεν λειτουργούσαν θα σήμαινε ότι αυτό που προσπαθούμε να πούμε δεν είναι καθαρό, γιατί βασικά αυτό έχει σημασία. Οι άνθρωποι συνδέθηκαν με αυτό που έβλεπαν. Περισσότερο συνδέθηκαν με την «απώλεια», με ό,τι έχουν χάσει, τους ανθρώπους και τη φύση, αλλά και με τη σχέση τους με το οικιστικό τους περιβάλλον: Εδώ και πέντε περίπου χρόνια δεν υπάρχουν πια μονοκατοικίες, τις έδωσαν σε εργολάβους που έχτισαν πολυκατοικίες και αυτό άλλαξε τη ζωή τους και τις σχέσεις τους. Οι άνθρωποι συγκινήθηκαν γιατί είχαν επαφή με τις «απώλειές» τους, μέσα από την παράσταση.
Ο λόγος που έγινε αυτή η παράσταση από το Μιχάλη και μένα, είναι ακριβώς αυτό, είναι η σύνδεση και των δυο μας με τις «απώλειες» των τόπων μας.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΥΛΟΥΒΑΡΗ
από τη Ναυτεμπορική