Εντονότατες ήταν οι
αντιδράσεις των κατοίκων και φορέων,
για το υπερβολικό κούρεμα των ευκαλύπτων
στο Καματερό, προσδίδοντας ίσως στον
ομορφότερο ως τώρα δρόμο της Σαλαμίνας,
αίσθηση θλίψης και πιθανής οργής.
Όχι
τόσο για το ίδιο το κόψιμο, όσο για το
γεγονός ότι η όποια έκφραση της φύσης
πολλές φορές αντιμετωπίζεται όχι απλώς
αδιάφορα αλά
και σαν εμπόδιο.
Το αιτιολογικό
για την κοπή είναι η ασφάλεια και η
πιθανότητα πτώσης κλαδιών. Και αναρωτιέται
κανείς.
-
Υπήρχε (εκτός από θεωρητικός) πραγματικός κίνδυνος; Τα δέντρα ήταν υγιέστατα και θαλερά. Οι μαρτυρίες των εκπαιδευτικών της όμορης σχολικής μονάδας, δηλώνουν ότι τέτοια κρούσματα δεν είχαν εμφανιστεί στο παρελθόν, παρά τους ισχυρούς ανέμους. Αν είναι, για κάθε θεωρητικό φόβο να προβαίνουμε σε ανάλογες δράσεις, τότε να κόψουμε και όλα τα πεύκα γιατί προκαλούν αλλεργίες και τα αλλεργικά σοκ σκοτώνουν, τις ελιές γιατί η πτώση των καρπών λιπαίνει το δρόμο και γλιστρά, τα όποια φυλλοβόλα γιατί γεμίζουν φύλλα τον τόπο κλπ.
Αντίστοιχα
όμως θα έπρεπε να απαγορεύσουμε και τη
χρήση αυτοκινήτων γιατί τα θύματα και
οι ζημιές είναι δυσανάλογα.
-
Γιατί ανάλογες περιοχές στην Αττική, ζωτικής σημασίας (πχ παραλιακή λεωφόρος, δέλτα Φαλήρου) δεν είχαν την ίδια τύχη; Γιατί εκεί το ΥΠΕΚΑ, το οποίο ευθύνεται για τη συντήρηση τους, αν και έχει υπηρεσίες στελεχωμένες από ειδικό προσωπικό δεν έχει κρίνει το ίδιο;
-
Και ας δεχθούμε ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Το επίπεδο κοψίματος θα μπορούσε να ήταν πολύ πιο ορθολογικό. Αυτό δεν αποτελεί απλό κλάδεμα ……
-
Αν όμως και αυτό ήταν αναπόφευκτο πάλι υπήρχε λύση που εφαρμόζουν σε κοινωνίες που η ευαισθησία για τη φύση είναι υπαρκτή και όχι θεατρινισμός.
Εκεί οι άνθρωποι
κλαδεύουν ή κόβουν εναλλάξ. Κάθε 2-3
δέντρα και μετά από μερικά χρόνια
(ανάλογα με το ρυθμό αποκατάστασης)
κάποια άλλα και μετά κάποια άλλα, ώστε
να μην αποψιλώνεται ο τόπος και να
θυμίζει σκελετούς από νεκρές φιγούρες.
Εκτός από περιβαλλοντική, είναι και
αισθητική μιζέρια.
Το ζητούμενο
δεν είναι λοιπόν απλά το κόψιμο των
δένδρων. Είναι η απουσία ευαισθησίας
και πραγματικού ενδιαφέροντος προς το
φυσικό μας περιβάλλον.
Γιατί όλα είναι
θέμα επιλογών και προτεραιοτήτων
Και γιατί
περισσότερη κατάθλιψη και από τα
απογυμνωμένα κούτσουρα φέρνει ο ετήσιος
προϋπολογισμός του Δήμου όπου στα έργα
πρασίνου υπήρχε μόνο κονδύλι για τα
κοψίματα.
Το ισοζύγιο
είναι δυσανάλογα αρνητικό.
Σημείωση. Το πετσόκομμα έγινε
την ημέρα της Γης.
Αλήθεια πόσο CO2
προσθέσαμε;
Perivos