Του Μάρκου Ακύλα
Βιολόγου
Προέδρου του ΔΣ
ΠΕΡΙΒΟΣ
Την εποχή του μεσοπολέμου ο παππούς μου γνώρισε τη Σαλαμίνα, αγάπησε τον τόπο και σε μια γωνιά των Σεληνίων (και εντός σχεδίου παρακαλώ) έχτισε με σεβασμό, ένα από τα λίγα προπολεμικά εξοχικά. Ο λόγος ; Η ποιότητα ζωής και η επαφή με τη φύση που ο Πειραιάς της εποχής αυτής δε μπορούσε να προσφέρει.
Δυο γενιές αργότερα για τους ίδιους λόγους ο εγγονός του εγκαθίσταται μόνιμα πλέον στη Σαλαμίνα, κατόπιν επιλογής του και όχι επειδή έτυχε ή από ανάγκη.
Δυο γενιές μεσολάβησαν και πολλά άλλαξαν, τόσο στον Πειραιά-Αθήνα όσο και στη Σαλαμίνα. Η πόλη εξελίχθηκε, αναπτύχθηκε. Έργα έγιναν, χρήματα και επενδύσεις εμφανίστηκαν. Ανοικοδόμηση τρελή. Αντιπαροχή. Ρυθμοί εκτός ανθρώπινων μέτρων. Δρόμοι γεμάτοι από κίνηση που μεταμόρφωναν αποστάσεις λίγων εκατοντάδων μέτρων σε πολύωρη ταλαιπωρία.
Απέναντι στη Σαλαμίνα η κατάσταση εξελίχθηκε διαφορετικά.
Σαφώς και έγιναν αλλαγές που οι περισσότερες οφείλονταν στην διόγκωση της πρωτεύουσας.
Η ανάγκη των τσιμεντόπληκτων Πειραιωτών για εξοχή, σε συνδυασμό με την απληστία των ιδιοκτητών γης και την διαπλοκή, την αδιαφορία και σκοπιμότητα των τοπικών και κρατικών αρχών, έφερε την κατάτμηση σε μικρά οικόπεδα εκτός σχεδίου στη Σαλαμίνα, την αυθαίρετη και άναρχη δόμηση και προκάλεσε τη μεγαλύτερη περιβαλλοντική υποβάθμιση τις δεκαετίες ΄60 και ΄70.
Παράλληλα όποια οχλούσα δραστηριότητα δε … χωρούσε στο απέναντι άστυ, μεταφερόταν εδώ… (λατομεία, ναυπηγεία, υδατοκαλλιέργειες κ.α)
Με αυτά και άλλα φτάνουμε στο σήμερα, με μια Σαλαμίνα λαβωμένη αλλά υπέρμετρα καλύτερη και ανώτερη περιβαλλοντικά από ότι η απέναντι τσιμεντοποιημένη ακτή.
Δάση σε ποσοστό 65%, παραλίες και ακτές που όμοιές τους ελάχιστες έχουν παραμείνει στην Αττική, αραιή δόμηση σε ανθρώπινη κλίμακα, σπίτια με κήπους , μικρή κυκλοφοριακή κίνηση, χαλαροί ρυθμοί, ποιότητα ζωής. Φαίνεται όμως ότι αυτές οι αξίες που πραγματικά αποτελούν συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι της πυκνοδομημένης πόλης, δεν εκτιμώνται όσο θα έπρεπε. Δεν ξέρω αν οι κάτοικοί της αντιλαμβάνονται αυτή την υπεροχή!
Έτσι λοιπόν, έρχεται η προοπτική της ζεύξης.
Έρχεται σαν λύση σε ένα πρόβλημα ή σαν ένα πρόβλημα που δε θα επιδέχεται λύση;
Έχουμε συνεκτιμήσει τα υπέρ και τα κατά; Η θυσία του περιβάλλοντος που αναμφισβήτητα θα προκληθεί (υπάρχουν απόλυτα τεκμηριωμένες αποδείξεις για αυτό) θα αξίζουν τα οφέλη;
Η 15 λεπτών ταχύτερη διέλευση θα λύσει όλα τα θέματα;
Το κόστος μάλλον δε θα είναι μικρότερο. Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους. Το αναμενόμενο κόστος κατασκευής εκτιμάται στα 400 εκατομμύρια και η παραχώρηση κατ ελάχιστο στα 25 έτη. Τα κατ έτος μετακινούμενα οχήματα σήμερα είναι 3 εκατομμύρια. Για να μπορέσει λοιπόν ο οποιοσδήποτε κ .Μπόμπολας να αποσβέσει το κεφάλαιο (χωρίς να υπολογιστούν κέρδη ή έξοδα συντήρησης) σε αυτά τα έτη, θα πρέπει το κόστος διοδίων να ανέρχεται σε 5,3 ΕURO.
Καθημερινά διέρχομαι από το κέντρο του Πειραιά. Εκεί η πρόσβαση είναι ελεύθερη και δωρεάν για όλους (και μάλιστα πολλούς.) Όμως τα κλειστά μαγαζιά ακόμα και στους κεντρικούς δρόμους κυριαρχούν. Στο Πέραμα η ανεργία χτυπά κόκκινο. Ανάλογα και σε όλους τους γειτονικούς Δήμους.
Αυτή την ανάπτυξη ζηλέψαμε και ευελπιστούμε να φέρουμε στο νησί; Αλήθεια τη Σαλαμίνα θα συνδέσουμε με το Πέραμα ή όλη την πρωτεύουσα με τη Σαλαμίνα ότι και αν συνεπάγεται αυτό;
Μένει όμως το όφελος του χρόνου μετακίνησης. Το ίδιο γίνεται κάθε φορά που σε μια περιοχή ανοίγεται νέος δρόμος. Για κάποιο χρονικό διάστημα...
Μετά επέρχεται κορεσμός, οι μετακινήσεις καθυστερούν, δημιουργείται πάλι ανάγκη για χάραξη νέων οδών μέχρι να επέλθει ξανά κορεσμός κλπ, κλπ. Τα παραδείγματα πάμπολλα στην Αττική.
Τελικά; Τι προσδοκούμε και με ποιόν τρόπο προσπαθούμε να το πετύχουμε;
Όπως συνήθως χωρίς σχεδιασμό,
χωρίς συνεκτίμηση όλων των παραμέτρων,
κρίνοντας με μια λογική κοντόφθαλμων ωφελειών.
Όμως αυτή η συνταγή είναι δοκιμασμένη. Έτσι αναπτύχθηκε και η Αθήνα. Τώρα κλαίμε για τα λάθη μας, αλλά είναι αργά.
Και ενώ οι έξυπνοι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους και οι σοφοί από τα λάθη των άλλων, αυτοί που δε διδάσκονται από τα λάθη κανενός πως χαρακτηρίζονται;
Αλήθεια τα δικά μας παιδιά πού θα πρέπει να βρουν ποιότητα ζωής στο μέλλον;
Και σε ποιούς θα αποδώσουν ευθύνες;