του Βαγγέλη Σπανού
Την Κυριακή 23/7 πήγαμε από τη Σαλαμίνα μονοήμερη σε Αίγινα και Αγκίστρι, στον βυθό του οποίου αιωρούνταν στάχτες από κάποια φωτιά, μάλλον την αναζωπύρωση στη Μάνδρα.
Και στην επιστροφή βλέπαμε ένα βαρύ μωβ πέπλο να έχει καλύψει την Αττική. Σαν μία άλλη του εκπληκτικού Purple Rain εκδοχή.
Όταν γύρισε, βέβαια, από βορειοδυτικό σε νοτιά, πέρα από το ότι σταμάτησε το κυματάκι - κουνούσε στη διαδρομή και πρέπει να ανησύχησαν λιγάκι ένα γκρουπ Πολωνοί - και δρόσισε αρκετά, είδαμε και λίγο βυθό.
Έτσι, ρίσκαρα μία ακόμα βουτιά, την πέμπτη σε Αίγινα κι Αγκίστρι συνολικά, αν και στο μεταξύ είχα φάει σάντουιτς και παγωτό.
Απαθανατίζοντας, έτσι, μερικούς μικρούς λούτσους - στο στάδιο του γόνου - οι οποίοι έχουν κατακλύσει και κατακτήσει φέτος τον Σαρωνικό.
Μέχρι μια μέρα να γίνουν τα μπαρακούντα της Μεσογείου.
Παρεμπιπτόντως, ήταν απερίγραπτη η χαρά που μπορούσες να δεις στα πρόσωπα των Πολωνών, που ήρθαν μαζί μας στη θαλάσσια εκδρομή και παρά τους 42 βαθμούς σε Σαλαμίνα - Αίγινα - Αγκίστρι.
Βίοι αντίθετοι με τους τουρίστες που βίωσαν, δυστυχώς, αυτή την τραγωδία (ναι, για τραγωδία πρόκειται κι ας μην είχαμε ανθρώπινα θύματα) στη Ρόδο.
Και μακάρι να μην δούμε μία απ' τα ίδια και στην Κέρκυρα.
Τα χειρότερα τα παθαίνουμε οι άνθρωποι από δικά μας λάθη και εγκλήματα, διότι σε αυτά οφείλονται και οι περισσότερες πυρκαγιές.
Τα ρίχνουμε στον κακό μας τον καιρό για να μην παραδεχτούμε ότι είμαστε δέσμιοι, αλλά και θύματα της απληστίας μας, αυτής της ακόρεστης επιθυμίας μας για όλο και περισσότερα, ενώ μπορεί να είναι κανείς ευτυχισμένος και με πολύ λίγα.
Όπως έχουν πει, "όταν και το τελευταίο ζώο θα έχει σκοτωθεί, όταν και το τελευταίο ψάρι θα έχει πιαστεί, όταν και το τελευταίο δέντρο θα έχει καεί, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι τα χρήματα δεν τρώγονται".