γράφει η Δρ. Ευανθία Μιχάλαινα Λατανιώτη*
Ως γνωστόν τα «καραβάκια» και τα φερρυ είναι η μοναδική οδός διασύνδεσης ενός νησιού με την ηπειρωτική Ελλάδα.
Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ. Όπου μάλιστα έχουμε δυο εναλλακτικές: το μικρό καραβάκι και το μεγάλο φερρυ.
Αν το καραβάκι του Καματερού δεν δουλέψει κάποιος πρέπει να μεταφέρει τον ηλικιωμένο ή ΑΜΕΑ άνθρωπο ή μια γυναίκα με καρότσι) στα Παλούκια.
Και αν ούτε το καραβάκι στα Παλούκια δουλέψει, κάποιος πρέπει να μεταφέρει τα άτομα αυτά στο φερρυ.
ΑΝ φυσικά πρώτα κάποιος τους ενημερώσει ότι τα καραβάκια δεν δουλεύουν.
Δεδομένου ότι δεν υπάρχει ΠΟΤΕ η παραμικρή ταμπέλα τριγύρω που να ειδοποιεί σχετικά !!!!
Επίσης δεν υπάρχει κάποιο λεωφορειάκι του Δήμου ή του ΔΛΤΣ που να συνδέει τα σημεία αυτά (Καματερό - Παλούκια) και άρα κάποιος υποχρεούται να διαθέτει ιδιωτικό όχημα ή να έχει συγγενή που να τον πηγαινοφέρνει.
Σήμερα περίμενα στο Καματερό το καραβάκι με έναν κύριο με κινητικά προβλήματα.
Το καραβάκι δεν ήρθε ποτέ.
Τηλεφωνήσαμε στις αρμόδιες αρχές - η αντιμετώπιση τους ήταν επιεικώς απαράδεκτη. «Δεν έχει καραβάκι για Πειραιά» και κλείσιμο του τηλεφώνου στα μούτρα !!
Μπορεί κανείς να διανοηθεί τέτοιους αποκλεισμούς -και μάλιστα σε ΕΥΑΛΩΤΕΣ κοινωνικές ομάδες- και τέτοιες συμπεριφορές σε Δήμο χώρας της Ευρωπαϊκης Ένωσης και εν ετει 2024 ;;;
Αντιλαμβανόμαστε το μηδενικό σημείο κοινωνικής πρόνοιας στο οποίο βρίσκεται ο Δήμος μας -εκτός από τις λακούβες και πολλά άλλα - και σε ότι αφορά τη μετακίνηση των δημοτών εντός και εκτός νησιού ;
Και καλά εγώ. Εγώ μπορώ να πάρω αγκαλιά τα πόδια μου και εύκολα να πάω από Καματερό σε Παλούκια για να πάρω το φερρυ αφού δεν έχει καραβάκι.
Ο άνθρωπος που έχει πρόβλημα με τα πόδια του και που δεν έχει όχημα πώς θα πάει;
Δηλαδή τι περιμένετε από μια γιαγιά 80 ετών ή έναν άνθρωπο με πόδι που τον πονάει και θέλει να πάει στον γιατρό, αλλά μένει στο Καματερό; Να πάει να τη στήσει στο Καματερό με τις ώρες μέχρι να καταλάβει ότι καραβάκι δεν θα έρθει, να τηλεφωνήσει για να τον προσβάλλουν και κατόπιν να ακυρώσει το ραντεβού του στον γιατρό επειδή δεν μπορεί να πάει στα Παλούκια ;;;
Και γιατί δεν τον ενημερώνετε με μια ταμπέλα επι τόπου ότι δεν έχει καραβάκι ;;;
Πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι παραπάνω καταστάσεις περιγράφουν το φαινόμενο του κοινωνικού αποκλεισμού.
Φαινόμενο το οποίο αντιμετωπίζεται δυναμικά πλέον -και με ποινές- από το εθνικό και ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο.
Το νησί οφείλει να διαθέτει πολιτική κοινωνικής πρόνοιας, να γίνει προσβάσιμο από όλους, να γίνει εύκολο για όλους, να σέβεται όλους τους πολίτες, να παρέχει υγεία, παιδεία, μεταφορές και πληροφόρηση.
Κυρίως όλες οι δημόσιες υπηρεσίες του και οι υπηρεσίες μεταφορών οφείλουν να είναι διαρκώς προσβάσιμες και με χαμηλότατο ή καθόλου κόστος.
Η δε συμπεριφορά των αρμοδίων δημοσίων φορέων πρέπει να αναβαθμιστεί. Άμεσα !!!
*η Δρ. Ευανθία Μιχάλαινα είναι
Ειδική Επιστήμων στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας
Σύμβουλος της Κομισιόν
Adjunct Καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Sunshine Coast της Αυστραλίας