του Βαγγέλη Σπανού
Το κολύμπι, χειμώνα ή καλοκαίρι, προσφέρει και πολλές συγκινήσεις, αν παρατηρείς και τον βυθό, που την Πέμπτη 25/1 έκρυβε ένα σαλάχι μουδιάστρα.
Ένα από τα είδη που υπάρχουν στην Ελλάδα, όχι τόσο κοινό όσο η τρυγόνα, ούτε τόσο εντυπωσιακό όσο το σαλάχι αετός.
Το μεγαλύτερο που υπάρχει παγκοσμίως είναι το μάντα με άνοιγμα πτερυγίων κοντά στα εφτά μέτρα.
Η μουδιάστρα είναι ηλεκτροφόρο σαλάχι και σε αυτό οφείλει και το όνομα της. Η συγκεκριμένη ήταν, πάντως, απασχολημένη με μία σάλπα που είχε πιάσει και την έτρωγε. Απ' ό,τι κατάλαβα από το χρώμα της σάλπας, πρέπει να είχε από πριν πρόβλημα και για αυτό την έπιασε το σαλάχι.
Είχε απορροφηθεί τόσο με τη λεία του, που το άγγιζα με την υποβρύχια μηχανή ή και με το χέρι στο πίσω μέρος της ουράς (εκεί άλλα είδη σαλαχιών, όπως τα βατοειδή έχουν ένα κεντρί με το οποίο τσιμπούν) και απλά άλλαζε λίγο θέση, χωρίς να μου δίνει σημασία.
Συχνά, όμως, στη φύση ο θύτης γίνεται θύμα και αγχώθηκα στη συνέχεια, όταν βούτηξε ένας τύπος με γαλαζόπετρα και καμάκι.
Αν και είχα αρχίσει να κρυώνω, έμεινα στην παραλία μέχρι να βγει και αυτός από τη θάλασσα για να βεβαιωθώ ότι το σαλάχι, που ανήκει στην ίδια οικογένεια με τους καρχαρίες και έχουν χόνδρους και όχι κόκκαλα, ήταν ακόμα στη μεγάλη αγκαλιά της.