Το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέα που διαβάζω, ένα αρκετά προσωπικό κείμενο για αβάστακτες αλήθειες, όπως εξηγεί σε συνέντευξή της κι η ίδια η Κουναλάκη. Αλήθειες που εκτός από αβάστακτες είναι κι ιδιαιτέρως σύγχρονες, σκληρές, ωμές που σκάνε μπροστά μας μετά από κάποια χρόνια και χρειαζόμαστε «Οξυγόνο» για να τις «δούμε» και να τις αντιμετωπίσουμε.
Ένα βιβλίο για τη φθορά του χρόνου, τις αγωνίες και τα πάθη μας, τα γνώριμα
πρόσωπα που καταλήγουν πιο άγνωστα από όλα. Ένα βιβλίο για τις συνθήκες που
όταν αλλάζουν δεν αφήνουν τίποτα όρθιο, τίποτα ίδιο και όμοιο με αυτό που
ξέραμε.
Αναπάντητα ερωτήματα θα έχουμε μέχρι και το τέλος της ιστορίας. Ίσως επειδή
εμείς οι ίδιοι δίνουμε απαντήσεις σε ό,τι αφήνει ανοιχτό η συγγραφέας κι εμείς
οι ίδιοι θα διαλέξουμε από που θα πάρουμε οξυγόνο στη ζωή και το μέλλον μας.
Καλή ανάγνωση!
*η Μαίρη Κανάκη είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας